Blog Tag คือการเขียน Blogเล่า เรื่องราวที่คิดว่าคนอื่นไม่รู้ มา 5 ข้อ
แล้วส่ง Link ต่อว่าจะให้ใครเขียนต่ออีก 5 คน ซึ่งผมก้อไม่รู้จะเอาไปให้ใครอ่ะ ก้อโดนกันไปทั่วแล้วนิ แต่ไงใครโดนแล้วโดนอีกก้อคงไม่เป็นไรมั้ง (หรือเป็นหว่า)เออช่างมันเถอะเขียนๆๆมานไปละกานนน

1 Thanawang3rd มันมาไงมีคนถามผมบ่อยเหมือนกันว่ามันคืออะไร คือเรื่องของเรื่องมันก้อมาจากพวกฝรั่งนะแหละผมเห็นมีพวก เดวิดเลิฟเดอเติ๊ด พระเจ้าหลุยส์ที่นั่นที่นี่อะไรแบบนี้อ่ะ แบบมันชอบอ่ะกรูก้ออยากจะลงท้ายนามสกุลเป็นตัวเลขเหมือนฝรั่งมันบ้างอ่ะก้อเลยคิดเอาวะก้อนับมันจาก ท่านปู่กรูนี่แหละคนแรก พ่อคนที่สอง แล้วก้อมาเป็นผม นับไปนับมาได้สามคน เออกูรนี่แหละ ธนะวังที่สาม ทามมายอ่ะได้ฟังทีไรรู้สึกเท่ห์อยู่คนเดียวยังไงไม่รู้ "Thanawang3rd"

2 ผมเล่นดนตรีมาตั้งแต่ ปวช. แต่ด้วยความที่เป็นคนที่มีพรสวรรค์อย่างแรงนับไปนับมาเกือบสิบปี แม่งเล่นเป็นอยู่สามสี่คอร์ด (เป็นคอร์ดร็อกอย่างเดียวด้วยนะไอ้แบบที่จับอยู่สองสามเส้นน่ะ) บอกกับเป็นคนที่มีไทม์มิ่งสุดยอดมากแค่ตบมือให้เข้าจังหวะก้อยากละส่งผลให้ตอนตบสูตรทีไรมันมาแป๊กที่กรูตลอดเลย แถมเป็นคนที่ความจำดีมากเพลงไหนไม่ได้เล่นซักสามวันแม่งลืมซะงั้นลืมแบบลืมไปเลยไม่ต้องถามว่ามีกี่คอร์ดคอร์ดไรบ้างเล่นไงนะไม่ต้องเลยบอกไม่ได้หรอกกกกกเฮ้อออออออสงสารตัวเอง

3 ผมเกลียดเอ็มพีสามนะไม่ใช่ว่าไม่มีไม่ฟังนะ มีเยอะด้วยเยอะจนไม่มีที่เก็บ แต่เพราะอะไรเหรอเพราะผมรู้สึกว่าไอ่ไฟล์บ้าแบบนี้มันทำให้ผมไม่รู้สึกผูกพันกับเพลงที่ผมชอบเลยให้ตายเหอะเพลงอะไรไม่รู้เยอะแยะไปหมด เพลงไหนเป็นเพลงไหนไม่ผมชอบฟังเทปฟังซีดีผมอยากซื้อเทปซื้อซีดี แต่ด้วยงบประมาณในกระเป๋าอันน้อยนิด และฟังเพลงที่คนอื่นเค้าไม่ฟังทำให้เกิดปัญหาตอนตัดสินใจซื้อทุกที ลงท้ายด้วยการมีไฟล์เอ็มพีสามเต็มเครื่องเลย

4 ผมโดนรถชนเพราะเสือกเคารพกฎจราจร มีอยู่คืนนึงเกือบสิบปีละจะไปงานปาร์ตี้วันเกิดเพื่อนแต่พอไปถึงเพื่อนอีกคนยังไม่โพล่หัวมาอีกทุกคนเลยลงความเห็นกันว่าผมสมควรไปรับมัเป็นที่สุดด้วยเหตุผลที่ว่าบ้านมันใกล้บ้านผม(ซวยกูอีก)ผมเลยขับมอไซต์พอขับมาถึงบ้านมันไอ่บ้านี่เสือกไม่อยู่อีกไปเล่นบาสยังไม่กลับเลยฝากบอกแม่มันไว้ว่าให้ตามไปด้วยตอนกลับมารู้สึกอยากอยากกลับบ้านยังไงไม่รู้แต่เอาวะไปกินกับเพื่อนซักแป็ปค่อยกลับก้อได้ขับมาถึงกลางทางซักแป็บตอนนั้นเวลาทุ่มหน่อยๆๆมั้งแต่รถมันหายไปไหนกันหมดไม่รู้ผมขับมาเจอสี่แยกไฟแดง (ก้อผ่านมันทุกวันแหละไอ่แยกนี้อ่ะ) แต่ผมก้อตัดสินใจจอดตอนไฟแดงทั้งๆที่มันไม่มีรถซักคันทั้งสี่แยกด้วยความที่ว่าทำจนเป็นนิสัย มองกระจกหลังก้อไม่เห็นมีรถซักคันตอนนั้นคิดในใจว่าถ้ากูโนรถชนจะทำไงวะแต่พอเงยหน้าขึ้นมาไม่ถึงวินาที่ "โครม" เอาแล้วไงโดนชนจิงๆๆด้วยแต่มันมาจากไหนวะ ฟิลแบบในหนังอ่ะแบบเวลาช้าๆอ่ะแต่คิดเรื่องอะไรไม่รู้เต็มหัวตอนนั้นคิดว่าตัวเองโดนชนแรงมากเพราะตัวลอยสูงมากคือสูงขนาดที่ว่าถ้าเอื้อมมือออกไปอีกหน่อยผมจะสามารถแตะหลอดไฟแดงข้างบนนั้นได้อ่ะพอตกลงมาถึงพื้นสำรวจตั๋วเองไม่มีแพลอะไรเลยใชคดีจิงๆๆแต่ไหนๆๆก้อขอซัดหน้าไอ่คนที่ชนกรูศักทีเหอะเดินไปหามันที่รถ (รถมันเป็นรถเก๋งคับ) แต่สภาพตอนที่ผมเห็นคือเหมือนสามล้อเครื่องอย่างไงอย่างงั้นเลยคือรถผมมันไม่ล้มนะแต่แม่งเสียบติดกับรถมันเลยพอเดินไปหามันมันยังหลับอยู่เลยคับเมาโคตรแต่พอเดินเข้าไปหามันกะลังเคาะกระจกรถมีกู้ภัยมาล็อคคอผมให้ไปโรงพยาบาลด่วนเลือดไหลมากผมก้อก้อกูไม่มีแผลนี่หว่าเอาเลือดมาจากไหนวะ เค้าก้อให้ผมส่องกระจก ซวยละกูเลือดเต็มหน้าเลยเศษกระจกเข้าตาทั่วตัวกูไม่มีแผลเสือกมากระเด็นเข้าตาอุบัติเหตุครั้งนั้นเป็นจุดเปลี่ยนของชีวิตผมเลยก้อว่าได้เพราะทำอะไรต้องระมัดระวังตังเองมากขึ้น

5 ผมเป็นคนที่เข้าเว็บมั่วซั่วไปทั่วชอบเข้าเว็บ แต่เป็นคนไม่ชอบโพสเว็บบอร์ดเอาซะเลยเหตุผลเดียวคือเขินไม่รู้จะเขินทำด๋อยอะไรแต่ตอนนี้เริ่มโพสบ้างบางครั้งละนะแต่มาเห็นมาเห็นพี่ที่รู้จักกันเข้าเขียนบล็อกอย่างจิงจังกันก้อเลยคิดจะปรับปรุงพฤติกรรมตัวเองซะหน่อยอาจจะได้เพื่อนใหม่ๆประสบการณ์ใหม่ๆก้อได้เอาวะลองซะหน่อย (นี่ขนาดหน่อยนะยังซัดไปซะขนาดนี้)

ผู้โชคดีมีดังนี้นะคับอาจจะเคยโดนกันมาแล้ว คนเรายังถูกหวยตั้งหลายทีเลย(ยกเว้นผมเพราะเคยซื้อทีเดียวแล้วไม่ถูกด้วย)

น้ามืดน้าค้าบบบ
น้าก็อกคับ
น้าปั๊มอีกคนคับ
พี่ฟอร์ด
อีกคนคือ น้าแอนนนนนนนน(ฟ0นต์ ดอทคอม เค้าไม่รู้จักผมหรอกแต่เคยอ่านบล็อกเค้าแล้วชอบน่ะค้บเป็นแรงบันดาลใจให้กล้าเขียนบล็อก)